Pomnik ofiarowującego róże

Wszyscy jesteśmy kwiaciarzami🙂

aleksandraniemirycz

POMNIK OFIAROWUJĄCEGO RÓŻE

 

Spiżowy starzec w Erewaniu

Ma w swoim koszu wieczne róże

Jedną podaje wszystkim paniom

Szepcząc bezgłośnie: „Zostań dłużej!”

 

Kiedyś stał tutaj żywy człowiek

W zniszczonych butach, w kapeluszu.

Przez łzy cisnące się spod powiek

Sypał uśmiechy – płatki duszy.

 

Podawał kwiaty nieznajomym.

Dziewczyny śmiały się ukradkiem,

Unosząc róże w różne strony

I litowały się nad dziadkiem.

 

Aż znaleziono pusty koszyk,

Obok – kapelusz leżał zmięty,

Bo ten, co róże darmo dawał

Odszedł do Kraju Kwietnych Świętych.

 

A na ulicach Erewania

Szarość zajrzała ludziom w oczy.

Zaczęły mnożyć się pytania:

Skąd mrok, co nagle nas zaskoczył?

 

Pierwsi odkryli to artyści:

Zabrakło róż świetlistych płatków.

Więc rzeźbiarz, tworząc pomnik, błagał:

„Na zawsze zostań z nami, dziadku!”

(Navigo – A.N, 2009)

Powyższy wiersz opublikowałam wcześniej w książce, a ostatnio na portalu, z którego część notek przeniosę tutaj, kiedy tylko czas mi pozwoli się tym…

View original post 9 słów więcej

Informacje o Andrzej Dąbrówka

Tenured professor, Institute of Literary Research (Polish Academy of Sciences), Warsaw.
Ten wpis został opublikowany w kategorii Uncategorized. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s